বিপন্ন ধৰিত্ৰী
দেৱালীৰ পিছদিনা ৰাতিপুৱা মন কৰিবচোন ! চৰাইৰ মাত আনদিনাতকৈ দেৰিকৈ শুনা যায় । খাৰ-বাৰুদৰ ধোঁৱাত সিঁহতে বাহিৰলৈ ওলাবলৈ কষ্ট পায় ।
ওচৰে পাজৰে থকা হৃদৰোগী, এজমা আৰু অসুখীয়া বৃদ্ধসকলৰ বাবে দেৱালী মানেই এক বুকুৰ বিষ !!
কিমান শিশুৱে দেৱালীৰ ৰাতিয়েই প্ৰদূষিত বায়ু সেৱন কৰি জীৱনলৈ শ্বাসজনীত ৰোগ চপাই লয় !! হিচাবটো ভয়লগা ।
আৰু পৃথিৱী !! পৃথিৱীৰ শ্বাস প্ৰশ্বাস কষ্টকৰ হয় কেবাদিনলৈকো ।
নাভাবোঁ । উল্লাসত পাহৰোঁ । মই নিজেও ভবা নাছিলোঁ ।
যোৱা বছৰলৈকে মোৰ দেৱালীত বোমা ফুটোৱাটো আছিল এক চখ !
এইবাৰ নুফুটাও । মাটিৰ চাকি জ্বলাম । বাহিৰে ভিতৰে । এগছি বুকুটো । পোহৰ হওঁক ।
স্নেহ
দেখুওৱাক এইবাৰ প্ৰকৃতিলৈ , শিশু সকললৈ , সেই হৃদৰোগী আৰু বৃদ্ধ সকললৈ ।
স্নেহ দেখুৱাওক পৃথিৱীলৈ ! কওঁক - এইবাৰ ফটকা নুফুটাও ।
এইবাৰ কেৱল চাকি জ্বলাম সকলোৱে ! বাহিৰে ভিতৰে ।
এইয়া মোৰ অনুৰোধ নহয় । আপোনাৰ অনুৰোধ নহয় । অনুৰোধ প্ৰকৃতি, পৰিৱেশ, পৃথিৱীৰ ।
কওঁক মোৰ লগত - এইবাৰ কেৱল চাকি জ্বলাম । শ্বেয়াৰ কৰি সকলোকে জনাওঁক l
No comments:
Post a Comment